STRONA GLÓWNA | DIECEZJA ŚWIDNICKA | PARAFIA KAMIENIEC ZĄBKOWICKI | POGODA | PRIVATE | KATEDRA ŚWIDNICKA | POZNAJ KRAJ | POZNAJ ŚWIAT | FORUM | WSPOMNIENIA-ALBUM | ONET-ALBUM I | ONET-ALBUM II | KOŚCIÓŁ PARAFIALNY PRZED I PO REMONCIE W KAMIEŃCU ZĄBKOWICKIM | BIOGRAFIA Sierpień 24 2019 22:48:34  
Nawigacja
STRONA GLÓWNA
ZAŁOŻENIE OSADY KAMIENIEC W 1096 ROKU
Powstanie zamku Kamenec w roku 1096
ARCHITEKTURA KOŚCIOŁA KLASZTORNEGO
KSIĄŻĘTA ŚLĄSCY WOBEC KLASZTORU CYSTERSÓW W KAMIEŃCU
Cystersi – zakon reformatorski u początków zasiedlania Środkowo- Wschodniej Europy
Klasztor cysterski w Kamieńcu Ząbkowickim
Rozkwit baroku w czasach kontrreformacji
Friedrich Bernhard Werner – syn ziemi kamienieckiej
Epizod z historii wojen śląskich
Sekularyzacja na Śląsku
UPADEK OPACTWA CYSTERSÓW
Modły na chwałę Bożą milkną po 602 latach
Skutki sekularyzacji – przełom klasztoru w Kamieńcu
Książę Albrecht Pruski (1809–1872) – założyciel „linii Albrechtów“
KSIĘŻNICZKA MARIANNA
Księżniczka Marianna Niderlandzka – Pani na Kamieńcu
Dzieła Karla Friedricha Schinkla na Śląsku
HISTORIA BUDOWY PAŁACU W KAMIEŃCU
Pałac w Kamieńcu
ZAŁOŻENIA OGRODOWE PRZY PAŁACU W KAMIEŃCU
EWANGELICKI KOŚCIÓŁ W KAMIEŃCU
DZIEWIĘTNASTOWIECZNE WIDOKI KAMIEŃCA
Kamieniec Ząbkowicki w czasach pokoju
FRIEDRRICH BERNHARD WERNER
NA SUROWYM KORZENIU
KAMIENIEC ZĄBKOWICKI POD KONIEC DRUGIEJ WOJNY ŚWIATOWEJ.
Niemiecki Kamenz staje się polskim Kamieńcem Ząbkowickim
Repatriacje i osiedlanie się nowych mieszkańców
Wyjątki z życia gminy w latach 1946 – 1989
KAMIENIECKI PAŁAC - HISTORIA
GMINA KAMIENIEC ZĄBKOWICKI W ŚWIETLE ŹRÓDEŁ ARCHEOLOGICZNYCH
PAŁAC W KAMIEŃCU ZĄBKOWICKIM PO ROKU 1945
Kamieniec Ząbkowicki na drodze do Europy
Historia wsi Kamieniec Ząbkowicki-Istebka
Historia wsi Kamieniec Ząbkowicki-Łopienica
Historia wsi Kamieniec Ząbkowicki-Goleniów Śląski
Historia wsi Byczeń - gmina Kamieniec Ząbkowicki
Historia wsi Doboszowice-gmina Kamieniec Ząbkowicki
Historia wsi Chałupki-gmina Kamieniec Ząbkowicki
Historia wsi Mrokocin - gmina Kamieniec Ząbkowicki
Historia wsi Ożary - Gmina Kamieniec Ząbkowicki
Historia wsi Pomianów Górny - gmina Kamieniec Ząbkowicki
Historia wsi Pilce - gmina Kamieniec Ząbkowicki
Historia wsi Sosnowa-gmina Kamieniec Ząbkowicki
Historia wsi Suszka - gmina Kamieniec Ząbkowicki
Historia wsi Sławęcin - gmina Kamieniec Ząbkowicki
Historia wsi Śrem - gmina Kamieniec Ząbkowicki
Historia wsi Starczów - gmina Kamieniec Ząbkowicki
Historia wsi Topola - gmina Kamieniec Ząbkowicki
BIOGRAFIA
Historia wsi Kamieniec Ząbkowicki - cześć I
Historia wsi Kamieniec Ząbkowicki - cześć II
Historia wsi Kamieniec Ząbkowicki - cześć III
Historia wsi Kamieniec Ząbkowicki - cześć IV
ŚWIDNICA
POŁOŻENIE ŚWIDNICY
ZARYS HISTORYCZNY ŚWIDNICY
KSIĘSTWO ŚWIDNICKO - JAWORSKIE
PANOWANIE CZESKO - WĘGIERSKIE
RZĄDY AUSTRIACKIE
ZABYTKI ŚWIDNICY
Katedra św. Stanisława i św. Wacława w Świdnicy
Kościół Świętego Krzyża w Świdnicy
Kościół św. Józefa w Świdnicy
Kościół św. Andrzeja Boboli w Świdnicy
Kościół pw. Najświętszej Marii Panny Królowej Polski w Świdnicy
Cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy w Świdnicy
Zbór Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Świdnicy
Zbór Kościoła Zielonoświątkowego w Świdnicy
Online
Gości Online: 1
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 18
Najnowszy Użytkownik: Iwona
Historia wsi Pomianów Górny
HISTORIA WSI POMIANÓW GÓRNY
Dawne nazwy miejscowości
Ponnansdorf que Dambowecz (1261), Pomiansdorf (1353, 1360), Pomeansdorf (1359), Pomsdorf (1361, 1549), Pomsdorff (1540, 1543), Pomsdorf (1549), Niederpomsdorff (1638), inferioris Pombsdorff (1666), Nieder Pommsdorf 1784–1945) Oberpomsdorff, Oberpombsdorf (1666, 1756), Ober Bomsdorf, Ober Bomsdorff, Ober Pombsdorf, Ober Pomsdorf (1750),Ober Pomsdorf (1784, 1845–1945)
Etymologia nazwy wsi
Nieznana
Historia wsi i dóbr
Pomianów — początki wsi
Początki Pomianowa Górnego (Ober Pomsdorf) są trudne do ustalenia, ponieważ do 1638 r. wieś ta nie miała określenia Górny i nazywana była tylko Pomianowem. Co więcej taką samą nazwę nosiła druga miejscowość oddalona od omawianego Pomianowa i oddzielona od niego przez dwie inne, również stare wsie, jak Mrokocin oraz Chałupki. Od XVII w. nazywana ona była Pomianowem Dolnym i należała do parafii w Lubnowie.
Nie wiadomo, czy w średniowieczu oraz w XVI w. istniały jakieś związki pomiędzy obiema wsiami o nazwie Pomianów, czy też zbieżność nazw obu miejscowości była przypadkowa. W związku z tym przytoczone poniżej zostaną przekazy dotyczące Pomianowa Dolnego i Górnego (do końca XVI w.) Przed 1261 — Założony został Pomianów. 1261 — Biskup wrocławski Tomasz odnowił stary przywilej dotyczący tutejszego sołectwa. 1353 — Majętność w Pomianowie była własnością Ottona de Glubos zwanego Schuler. 1540 — Wzmiankowano Raphaela Leschinskiego auf Pomsdorff 1549 — Wymieniono Wenzeslausa Lessinskiego zu Lissa und Pomsdorf. Pomianów Górny — dzieje wsi 1353 — Pierwsza wzmianka o Pomianowie Górnym. 1359 —Pomianów Górny nadal należał do parafii w Byczeniu. Wieś płaciła dziesięciny tamtejszemu proboszczowi, na tle czego dochodziło do sporów ze wspomnianym powyżej właścicielem dóbr w Pomianowie — Ottonem de Glubos zwanym Schuler. 1416 — Pomianów Górny miał być związany z zamkiem Neuhaus kupionym przez biskupa wrocławskiego. 1666 — Pomianów pozostawał własnością szlachecką. We wsi znajdował się stary kościół. 1765–1816 — Pomianów Górny miał niewielki areał gruntów zasiedlony przez 11–12 kmieci, 7–14 zagrodników i przez 5–14 chałupników. W r. 1784 wzmiankowano znajdujący się we wsi młyn. Do 1816 lub 1817 r. wieś znajdowała się w księstwie nyskim i w obwodzie grodkowskim, a później, w wyniku reform administracyjnych została zaliczona do powiatu ziębickiego. 1830–1845 — Mały, rolniczo-rzemieślniczy Pomianów Górny nie powiększył się terytorialnie, ale wzrosły ilość domostw na jego terenie oraz liczba ludności. Ok. 1850–1937 — Po związanej z uwłaszczeniem regulacji stosunków społeczno-ekonomicznych na wsi i po wydaniu ordynacji powiatowej w 1872 r. Pomianów Górny stał się samodzielną gminą wiejską podległą bezpośrednio administracji państwowej. W 4 ćw. XIX w. wieś ta, ze średniej wielkości areałem gruntów, powoli wyludniała się. 1945–2003 — Pomianów Górny został zasiedlony i zasadniczo nie wyludnia się.
Parafialna przynależność wsi
Przed 1359 — Pomianów Górny związany był z parafią w Byczeniu. Wieś płaciła dziesięciny byczeńskiemu proboszczowi. 1359–1945 — Miejscowość nadal należała do parafii w Byczeniu. W r. 1666 wzmiankowano znajdujący się w niej stary kościół, filialny. W XIX w. Pomianów Górny z rzymskokatolickim kościołem filialnym Św. Barbary zamieszkiwany był wyłącznie przez katolików 2000 — Obecnie Pomianów Górny wchodzi w skład parafii w Doboszowicach.
Ewangelicy w Pomianowie Górnym
ok. 1929–1945 — Dopiero w okresie międzywojennym odnotowano w Pomianowie Górnym skupisko ewangelików, którzy stanowili wówczas 1/4 liczby mieszkańców wsi. Należeli oni do parafii ewangelickiej w Kamieńcu.
Dzieje dóbr
1353–1359 — Dobra we wsi należały do Ottona von Glaubos zwanego Schuler. Rodzina, do której należał miała duże posiadłości na Ziemi Kłodzkiej. Pocz. XVI w. –1639 — Wieś należała kolejno do panów von Schaffgotsch, von Promnitz oraz von Maltitz z Doboszowic. ok. 1666–1784 — Pomianów Górny nadal powiązany był z majętnością w Doboszowicach i pozostawał własnością hrabiny von Hoditz (1666), hrabiów von Lichtenstein (ok. 1680, 1750), hrabiego von Salm (1765) oraz hrabiego von Seher Thoss (1784). W latach ok. 1666 – 1784 Pomianów Górny bywał czasami na krótko odłączany od doboszowickich dóbr miał właścicieli z innych rodzin. Przez pewien bowiem okres należał do hrabiego Franza Johanna Krakovsky von Kolovrat, i był później odkupiony przez Johanna Erasmusa von Tattenbach. 1830–1937 — Majętność stała się samodzielną posiadłością ziemską i należała do Josepha Krause, zapewne nie szlachcica (1830, 1845). Ok. 1850–1872 — Po przekształceniu Byczenia w nową, samodzielną gminę wiejską, został on wyłączony z tutejszych dóbr. Z pozostałej, większej ich części utworzony został okręg dworski (Gutsbezirk) obejmujący posiadłość ziemską, należącą do Paula Polko, porucznika z Paczkowa (ok. 1873–1905). Następnie posiadłość była własnością rodziny Heinisch, i należała do: Bertolda Heinischa (1905–ok. 1926) i wdowę po nim Elsę (ok. 1930–1937). Dzierżawiła ona majętność swemu krewnemu Horstowi Bertoldowi Heinischowi. Około 1784 r. w skład dóbr w Pomianowie Górnym wchodził folwark z rządówką, która w XIX i w 1 poł. XX w. stała się dworem i rzeczywistą siedzibą właścicieli dóbr. W poł. XIX w. do posiadłości ziemskiej w Pomianowie Górnym należał mały areał gruntów w granicach gminy wiejskiej oraz dość duży obszar pomiędzy Pomianowem a polnym folwarkiem Goleszów, należącym do Doboszowic W latach ok. 1884–1937 w dobrach w Pomianowie Górnym, których powierzchnia wzrosła z 96 do 162 ha prowadzono intensywną produkcję rolną, uprawy i hodowlę. Do posiadłości należały też kamieniołom oraz kuźnia.
Układ przestrzenny wsi
Pomianów Górny położony jest przy drodze z Kamieńca do Paczkowa, na skraju Wysoczyzny Ziębickiej zamykającej od północnego wschodu odcinek pradoliny Nysy. Wieś ma układ ruralistyczny, którego geneza nie jest jasna. Pomianów Górny mógł być więc pierwotnie niewielką okolnicą z kolistym nawsiem, lub też ulicówką, przy której później, w czasach nowożytnych uformowała się kolista, centralnie położona część siedliska z folwarkiem. W każdym razie ok. połowy XVIII w. Pomianów Górny miał taki zasięg jak obecnie oraz — układ wielodrożny ze wspomnianą powyżej kolistą, wypełnioną folwarkiem, centralną częścią siedliska. W jego sąsiedztwie, przy drodze z Byczenia znajdował się kościół, a w południowej części wsi — młyn, wzniesiony przy młynówce połączonej z korytem Nysy. Jak wynika z mapy z 1867 r. wieś przecinały dwa cieki wodne, z którymi związane były dwa stawy, w tym jeden położony na gruntach dominialnych w centrum wsi. Ten historyczny układ Pomianowa Górnego, ale bez jednego cieku wodnego i stawu zachował się do dziś.
Zabudowa wsi oraz założenia na jej terenie
Kościół filialny Św. Barbary
W niewielkiej, ale starej wsi, jaką był Pomianów Górny wzniesiono mały kościół, orientowany, który otoczono cmentarzem, kolistym w zarysie. Nie wykluczone, że kościół ten mógł być zbudowany ok. 1519 r., co sugerowałaby data na kielichu, na który zwrócił uwagę Lutsch. Możliwość taka zachodziłaby tylko w sytuacji, gdyby kielich ten związany był integralnie z kościołem, a później — zakupiony dla niego. O wczesnym pochodzeniu kościoła świadczy jego wygląd przedstawiony na rysunku Wernera. Utrwalił on świątynię z krótkim korpusem (zawierającym prezbiterium (?), nakrytą wysokim, dwuspadowym dachem z asymetrycznie usytuowaną sygnaturką. Werner przedstawił kościół od północnego zachodu, w związku z czym niewidoczna była zakrystia z ozdobnym późnorenesansowym szczytem. Kościół ten reprezentował najprostszy typ wiejskiego kościoła, wywodzący się jeszcze z doby gotyku, a szczyt zakrystii pozwalał datować budowę lub przebudowę świątyni w 1 ćw. XVII w. Według opisu z 1666 r. kościół był zbudowany z cegły, mały, niski, bardzo wilgotny, a pokrycie dachu wymagało naprawy. We wnętrzu kościoła znajdował się „zabrudzony starożytny strop ze starożytnymi malowidłami (tabulatum antiquum picturis antiquis maculatum). Nie było murowanego tabernakulum i chrzcielnicy. Świadczy to, iż kościół w Pomianowie Górnym nigdy nie był katolickim kościołem parafialnym. Jeżeli powstał na początku XVI w. mógł być wzniesiony jako kaplica. Nie można też wykluczyć, że w późniejszym czasie mogli go zbudować protestanci, jako że wieś była własnością szlachecką. W r. 1753 kościół Św. Barbary zbarokizowano i być może zbudowano trapezowe prezbiterium, kształtowane podobnie jak prezbiterium barokowego kościoła w Sosnowej. Nowe szczyty wolutowe oraz ozdobną płycinę w szczycie zakrystii ukształtowano w prowincjonalnej wersji dojrzałego baroku, a w duchu schyłkowej fazy baroku wczesnego wykonano podział ramowy, listwowe obramienia okien i portal. Zachowano bez zmian kształt sygnaturki (ośmioboku z ostrosłupowym hełmem). Nową polichromię wnętrza wykonał Hocker, współautor polichromii w kościele w Byczeniu. W 1910 r. rozbudowano kościół od zachodu, upodabniając wystrój nowej jego części do dawnego wystroju. Ukształtowano nowy front kościoła z neobarokowym szczytem nawiązującym do późnego baroku. Prace budowlane przeprowadzono według projektu inspektora budowlanego Günthera. Zapewne także na pocz. XX w. wykonano obecną polichromię wnętrza, malowane neorokokowe obramienia okien oraz — polichromię dekoracyjną złożoną z przetworzonych w duchu baroku ludowych motywów zdobniczych. W 1959 i 1999 wyremontowano dach kościoła. W 1666 r. stwierdzono, że przy kościele nie było cmentarza, niemniej kościół być otoczony murem. Mur ten ok. 1753 r. zapewne przemurowano i wbudowano weń wschodnią bramę (w stylu dojrzałego baroku) wysoki cokół z profilowanym gzymsem. Na nim ustawiono figurę Św. Jana Nepomucena. I w końcu w r. 1910 ukształtowano w murze cmentarnym filarową furtę przed frontem kościoła, zamykaną metalowymi, ażurowymi wrotami w stylu secesji.
Zespół dworski z dworem (nr 24)
Na mapie wojskowej z ok. poł. XVIII w. nie wyróżniono folwarku z zabudowy wsi. Zaznaczono go dopiero na dokładniejszej mapie topograficznej z 1824 r. Zajmował on wówczas teren o zarysie zbliżonym do owalu i obudowany był ze wszystkich stron. W centrum majdanu gospodarczego stał dwór. W latach 1824–1858 wyburzona została zabudowa folwarczna od strony wsi, a teren dworski wydzielono murem. Na mapie katastralnej z 1858 r. przedstawiono dokładnie układ folwarku. Wówczas wydłużony dwór sąsiadował od północy z dużym stawem o nerkowatym kształcie, a od południa, od strony wsi — z nieregularnym ogrodem, użytkowym, lub urządzonym parkowo. W północnej i wschodniej pierzei folwarku stały zwarte ciągi budynków gospodarczych. W 2 poł. XIX w. staw przy dworze częściowo osuszono, a ogród powiększono dając mu bardziej regularny zarys i urządzając na nim niewielki park, który wraz z ogrodem miał powierzchnię 1 ha. W tym układzie zespół dworski przetrwał do lat 70. XX w. Rządówka (nr 24) została przedstawiona na pochodzącym z ok. poł. XVIII w. rysunku Wernera prezentującym Doboszowice. Miała ona wówczas trzyosiowe elewacje boczne, zwieńczone ozdobnymi barokowymi szczytami wolutowymi. Została więc wzniesiona lub przebudowana w dobie baroku. Przekształcono ją następnie w 2 poł. XVIII w. lub na początku następnego stulecia. Tak powstał wydłużony budynek (znajdujący się w środku majdanu gospodarczego) — obecne główne, wschodnie, wydłużone skrzydło dworu (nr 24), nakryte dachem naczółkowym. Przebudowano je następnie w 2 poł. XIX w. oraz w latach 20. XX w., kiedy to dostawiono doń drugie skrzydło. Nowy wystrój elewacji wykonano w stylu historyzmu, łącząc neoklasycyzm, neorenesans oraz neobarok. Przekształcano też zabudowę folwarku, przynajmniej częściowo ok. 1820 r., o czym świadczy architektura dworskiego spichlerza. Przed 1858 r. powstały pozostałe budynki gospodarcze, przebudowane po raz kolejny w 2 poł. XIX w. Od końca tego stulecia w zabudowaniach dworskich znajdowała się też mleczarnia parowa. Tak uformowana zabudowa folwarku przetrwała do lat 70. XX w. W najlepszym stanie pozostawał dwór, który obecnie jest już opuszczony. W znacznie gorszym stanie znajduje się zabudowa folwarku, systematycznie ulegająca destrukcji. Obecnie zachowały się z niej tylko spichlerz i obora.
Budynki użyteczności publicznej
Budowane były według indywidualnych projektów, względnie na podstawie projektów typowych, przeznaczonych np. dla budownictwa szkolnego, szpitalnego lub kolejowego. Także wiejskie budynki użyteczności publicznej otrzymywały komponowane bryły, wystroje elewacji i często bywały nowocześniejsze formalnie w stosunku do mieszkalno-gospodarczej zabudowy wsi. Taki charakter miały np. szkoła (nr 15) wzniesiona na przełomie XIX i XX w stylu uproszczonego neoklasycyzmu, czy też budynki dworca kolejowego należącego dawniej do Doboszowic, a po 1945 r. przyłączonego do Pomianowa Górnego. Stację kolejową (nr 49) oraz sąsiedni budynek mieszkalny (nr 45) zbudowano w końcu XIX w. jako ceglane budynki kolejowe, zapewne według projektów typowych. W architekturze stacji kolejowej widoczne były jeszcze wpływy neoklasycyzmu, natomiast budynek mieszkalny reprezentował przedsecesyjne budownictwo ceglane schyłku XIX w.
Sołectwo
Można przypuszczać, że w Pomianowie Górnym sołecka zagroda znajdowała się przy rozwidleniu dróg do Mrokocina i młyna nad Młynówką. Około 1824 r. była to we wsi największa zagroda. W późniejszych latach ulegała pewnym przekształceniom, ale do końca XIX w. zachowała zasadniczo swą dawną wielkość. Po 1824 r. wzniesiono nowy dom mieszkalny, który przebudowano lub zbudowano ponownie w 1926 r. Dom ten jest największy we wsi. Utrzymany w podobnym stylu jak dom na folwarku (w stylu historyzmu lat 20. XX w.) wyróżnia się swoją stylistyczną nowoczesnością oraz okazałością na tle pozostałej, głównie wcześniejszej zabudowy wsi.
Zabudowa wsi
Na mapie wojskowej z około 1750 r. zabudowa wsi została przedstawiona jako zróżnicowana, z zagrodami różnego kształtu i wielkości oraz z pojedynczymi budynkami, które jak wynika z ikonografii w większości budowane były w konstrukcji szkieletowej. Pierwszy, bardziej wierny obraz charakteru zabudowy wsi oddała mapa z 1824 r., z której wynika, że w Pomianowie Górnym dominowała wówczas bardzo skromna zabudowa, tworzona głównie przez pojedyncze budynki. Ponadto istniały tylko trzy okazałe zagrody w czworobok. Jedną z nich była na pewno zagroda należąca do sołectwa, znacznie większa od pozostałych już około 1824 r., obecne gospodarstwo nr 8–10. Uwłaszczenie ludności wiejskiej spowodowało wzrost zamożności jej części, i w konsekwencji rzutowało, po połowie XIX w., wymianę zabudowy wsi na okazalszą, murowaną, ale stypizowaną, powstającą nieraz przy wykorzystaniu reliktów starszych budynków. Budynki wznoszone w 2 poł. XIX w. otrzymywały najczęściej uproszczony wystrój elewacji utrzymany w duchu uproszczonego neoklasycyzmu, co zbliżało stylistycznie zabudowę wsi do architektury wernakularnej. Taki charakter miała zabudowa Pomianowa Górnego. Utraciła go w znacznym stopniu w ostatnim dziesięcioleciu XX w. oraz traci nadal w wyniku przeprowadzanych remontów. Likwidacji ulegają stylowe wystroje elewacji, zmieniany jest rozkład otworów oraz wymienia się stolarkę na okna PCV, często bez podziałów.
Zespół młyna (nr 4)
Przy młynówce zespolonej z Nysą Kłodzką powstało kilka młynów, w tym młyn w Pomianowie Górnym, który istniał już w poł. XVIII w. W 2 poł. XIX w. związane były z nim dobra, a zagroda przy młynie określana była jako „Młyński Folwark”. Dobra młyńskie miały powierzchnię ok. 100 ha i odpowiadały pod względem wielkości dobrom sołeckim. Pozostawały w latach 1898–1917 kolejno własnością Reinholda Opitza i Wilhelma Fulde, który założył na terenie zespołu młyńskiego wytwórnię materiału drzewnego (Holzstofffabrik). Działała ona jeszcze w latach 1921–1926 i należała do rodziny Wetterichów, a następnie — do Josepha Vespera i była dzierżawiona. W latach 30. XX w. jej nie wzmiankowano, a wymieniano tylko właścicieli dóbr, w tym Rudolfa Storcha. Zespół młyński istniał już w poł. XVIII w. i składał się z młyna oraz z zagrody w podkowę. W latach ok. 1850–1858 na nowej części siedliska na wschód od starej zagrody młyńskiej zbudowano nowy dom mieszkalny młynarza. Natomiast po r. 1858 dostawiono do starej młyńskiej zagrody nowe budynki gospodarcze. Obecnie koryto młynówki nyskiej jest już wyschnięte. Nie ma starego młyna z urządzeniami, części budynku mieszkalno-gospodarczego w zachodniej pierzei starej zagrody młyńskiej. Zachowały się nowy dom młynarza nawiązujący stylistycznie do architektury wernakularnej i mniej lub bardziej zniszczone budynki gospodarcze.
Wykorzystano za zgodą autora z archiwum Regionalnego Ośrodka Badań i Dokumentacji we Wrocławiu 16 GRUDNIA 2003 ROKU
JERNUSZ SALEIB
Wszelkie prawa zastrzeżone
Komentarze
Brak komentarzy.
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
Oceny
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

Brak ocen.
Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
Shoutbox
Tylko zalogowani mogą dodawać posty w shoutboksie.

Hormann
21/05/2013 15:23
Zapraszam na mój blogsmiley www.garazowe.poznan-bramy
.pl


kolezanka
08/10/2012 17:05
Witam a niewiedziałam,że się interesujesz robieniem stron.Tyle dlaczego Kamieniec a nie Bystrzyca.Pa.Pa.Pa

BOBO
08/10/2012 16:57
SERDECZNIE WITAM, OGLADALEM PANA FOTKI SĄ WSPANIAŁE.TAKIE PRAWDZIWE.POZDRAWIAM

Justyna Horska
04/10/2012 18:57
Fajna stronka,dużo historii.Młodzież winna zapoznać się z historią tych miast

BOBO
26/07/2012 07:31
Fajna stronka.Podziwiam Pana-tylko po co ta Świdnica

Copyright © 2006


Załóż : Własne Darmowe Forum | Własną Stronę Internetową | Zgłoś nadużycie | okazjanazakupy.pl